Ég get ekki komist hjá því að nefna hversu stórkostlegt laugardagskvöldið var. múgur og margmenni mættu og þurfti að vísa þeim báðum frá því elíta göfugra skemmtana var þegar mætt. og verð ég að viðurkenna að það kom mér ekkert á óvart hversu gleðilegt var á bænum. Vil ég þakka öllum sem sýndu andlit sitt, þetta var í stuttu máli eðal skemmtun.
Ellen setti línurnar með stórkostlegum veigum, er ég mjög feginn að við deilum sömu óbilandi ástríðu fyrir sushi, tók það meginþorrann af deginum að púsla því öllu saman. Fékk ég að hjálpa soldið til með það.
því næst var setið og étið fram eftir kvöldi og spjallað um trukkabílstjóra og tilgang forsetaembættisins meðal annars. svo þega manni fannst vera sigið á seinni helminginn, þá var singstarinu hennar Bengtu skellt í samband og baráttunni um bestu söngvara kvöldsins blásið á. finnst mér það varla frásögu færandi...aðalega af því að ég (við strákarnir) tapaði. og líkar mér það oftast illa.
þetta var samt gaman :)
eftir það var stefna sett á næsta bar, þar sem Ellen fékk sinn ostabakka, þar var setið og spjallað um listrænni málefni minnir mig. tilgang listarinnar og sköpun í nútíma samfélagi þar sem allir hlutir hafa verið prófaðir. áhugavert, svona þegar liðið var vel á kvöldið.
eftir það fór maður bara heim að spila lúdó með Ellen... ég vann...
langar mig að þakka Aroni fyrir að ljá okkur far með fák sínum, bæði niður í bæinn, og svo uppúr honum aftur. það var vel þegið, sérstaklega í ljósi þess að það voru nokkurskonar uppþot í leigubílaröðinni þetta kvöld.
ormarnir dóu í dag. allir sem einn. Lágu bara eins og...ormar út um allt. og á sama tíma fylltist fasteignamarkaðurinn af ódýrum og hlýjum ormagöngum.
heh... kannski bara fyndið í hausnum á mér.
já fréttir já. ég lenti í skemmtilegri lífsreynslu í vinnunni í síðustu viku. ég var að ljúka deginum og yfirmaður minn kallaði mig á smá fund. "kúl" hugsaði ég, "loksins skrifa ég undir samning". Og svo var ég rekinn.
Eða ekki rekinn. Sagt upp frekar. Niðurskurður og það var ódýrast að dömpa mér. Manni líður samt alltaf bara eins og maður sé rekinn... í gegn... með heimsins stærsta kanilstöngli. þori að veðja að það sé kvalafullt.
Ellen er frábær. Hún var extra góð við mig eftir að ég sagði henni fréttirnar. Sem var gott. Dramadrottningin ég þarf alveg smá klapp öðru hvoru.
mér finnst samt eins og þetta sé dulbúin gjöf. mér er ekki ætlað að vinna við eitthvað sem ég hef ekki áhuga á. næsta djobb verður kúl. finn það á mér.
nema ég sé að borga fyrir Hindenburg, þá er ég fokkd.
Ellen er alltaf að dreyma. Mér finnst það svindl, því það er alveg stórkostlegur staður fyrir frumlegar hugmyndir. mig langar alltaf að dreyma. dreymi alveg stundum en Ellen vaknar á hverjum morgni með nýja sögu.
Í gær dreymdi hana að ég hefði sett Hindenburg í ferilskránna mína. "af hverju seturðu Hindenburg í ferilskránna þina", spurði hún í draumnum. "Af því ég var þar", svaraði ég.
Um morguninn var í Fréttablaðinu lítil klausa um að þennan dag árið 1937 fuðraði Hindenburg upp á 34 sekúndum, flamberaði 35 manns inn í eilífðina (eða hvert sem maður fer þegar maður er "extra crispy"). Soldið fríkað verð ég að segja. Kannski þessvegna sem ég hef haft þessa óútskýranlegu ofsahræðslu við helíum blöðrur, því ég var þar...
Svo Ellen mín dreymir hluti. Ég ætla að tala óvenju mikið um lottó næstu daga og sjá hvort hún fari að dreyma einhverjar tölur.
Þá er ég kominn aftur. svona risinn upp frá netdauðum. skreið undan steini í púbulíki, braust út úr þröngum vistverum mínum grátandi eins og smákrakki. og það fyrsta sem ég sá var plastbolli. og þá vissi ég að líf mitt yrði í það mynsta aðeins fyndnara eftir umbreytingarnar (I like my women like I like my Coffee, in a plastic cup).
Margt hefur gerst síðan síðasta blogg, og mun ég skrifa bók um þau tíðindi og senda til allra sem lesa bloggið mitt... eða ekki. gæti líka sent hugskeyti, það er þráðlaust. en það merkilegasta þessa stundina mun líkast til vera Bryndís og Ellen. Bryndís er þá nýr erfingi sem mun deila auðæfum mínum með Lúkasi þegar ég verð of gamall til að anda, og Ellen núverandi kossaflensari, ekki það að þeir séu endilega smitandi, ég hef í það minnsta ekki haft mikla löngur til að kyssa aðrar stelpur en hana.
Já, ágætt líf bara, ég er ekki frá því. át tonn af sushi í gærkvöldi, enda er ég með ormagöng í maganum sem margur góður matur hverfur í. Einhverstaðar við hinn endan á göngunum er geimvera með skrýtna olnboga að fá hráan fisk í hausinn. En það er sosum í lagi, hún er ýmsu vön. þetta er örugglega skárra en túnfisksalat, það festist svo í fötunum (eru geimverur í fötum?).
En já sushi með sake er alveg uppáhalds núna. Ellen kann sko að búa til veislu.
en já, gott í bili, þar til síðar (sem verður nú ekki svo langt í).
til að byrja með: Pálmatré eru í alvörunni til. Þau teygja sig hátt til lofts og opna arma sína á móti sólinni. Á nóttunni bíða þau bara. sumir gætu haldið að þetta væri hálf dapurt samband þarna á milli, en þar sem sólin kemur alltaf aftur, þá ætti þetta sosum að sleppa. Nema kannski ef einhvert pálmatréð fengi fóbíu fyrir gulu.
svolítið seinna: Barþjónninn skilur mig ekki eins og í bíómyndunum. Hann tala ekki fullkomna ensku með þykkum hreim og á ráð við öllum konum og rónum. Nei, hann er bara þreyttur og kurteis.
einhverntíman eftir það: Ég sá betlara í dag. Augun hans voru brostin á bakvið brosið og skítugu sandalana. Hann fékk evru fyrir strætó frá mér. Ég fór að spá hvort það væru fleiri í líkingu við hann og hvar þeir væru þá.
daginn eftir kannski: Sólin sest hérna. þegar það er dimmt, þá er komið kvöld. Ekki eins og heima, þar sem hún tekur þetta í árstíðum. á sumrin sést hún, á veturnar er hún lúrandi. það er gott að sofa hérna.
þegar nær dró heimferð: ég fór að kafa. sökkti mér í hafið og skoðaði ígulker og marglita fiska, kolkrabba og kókflöskur. Mjög gaman. þögnin var merkilegust. allt varð tómt og friðsælt. það væri allt í lagi að prófa að vera fiskur í næsta lífi. Þá helst stór fiskur sem aðrir fiskar láta vera og mannfólkið borðar ekki mikið af. Hákarl. það væri gaman að vera hákarl. einhverntíman fyrir það: fór í rútuferð í dýragarð. hún var tveggja hæða og opin á annari hæðinni. við sátum auðvitað þar. pálmatréin réðust á okkur. allir lifðu samt af. það var gaman. Það sem ég man mest eftir: Beta. gleypandi sólina. liggjandi á vindsæng í lauginni, eða á sólbekknum. Gat ekki slitið augun af henni.
Ég horfði. skrýtið samt, fyrstu fyrsta lagið var spilað fjórum sinnum. hélt kannski að það væri eitthvað nýtt fyrirkomulag. en svo var mér sagt að þetta væru alveg sitthvor lögin, frá sitthvoru landinu. merkilegt að fólk svona langt í burtu frá hvort öðru getur dottið inná sama lagið svona allt í einu í sömu keppninni.
Svo kom Eiríkur. ég var allt kvöldið að reyna að veðja við fólk. þúsund kall uppá að hann komist ekki áfram. það vildi enginn veðja. samt var fólk nú almennt sammála um að þetta væri vel sungið hjá honum og flutningurinn væri almennt góður. Verst hvað lagið er lélegt. kannski ef hann hefði verið með smá latex í andlitinu þá hefði það gengið. en neinei, hann var bara rauðhærður. svo söng hann með hjartanu. kannski það hefði verið skynsamlegra að syngja með raddböndunum.
Sendum Britney Spears næst. Er hún ekki ísl... nei...humm, jæja, sendum íþróttaálfinn næst. hann getur sungið um grænmeti og hreyfingu, farið í splitt og sonna.
sem minnir mig á vampíru lagið. það var alveg eins og latarbæjar lag, bara úúúúú næstumþvíspúkí líka. þá sagðist ég gera eitthvað merkilegt (sem ég man ekki hvað var svo ví vill never nó... muhahahahaha!) ef þau enduðu lagið með því að fara í splitt. þau voru alveg með latarbæjar dansa sko. ég grét mikið úr hlátri. lítil hnáta sem sat með okkur fannst ég vera orðinn langtum merkilegra til að horfa á.
Eiríkur var nú ekkert sáttur með að komast ekki áfram. var eiginlega bara mjög fúll. Enda hefur austantjalds mafían tekið völdin í júróvision og mun ekki hleypa okkur aumu norðurlöndunum að í framtíðinni. hrikalegt. alveg hræðilegt. ég er í tárum. getur einhver hjálpað mér upp, ég er að drukkna.
kv, íþróttaálfurinn álfurinn urinn britnay spjót flameboy Hörður S. Dan.
ég fór á Bingó um daginn. Skemmti mér vel. Allir leikararnir stóðu sig mjög vel. Leikmyndin byrjaði einföld og stílhrein, en þegar leikararnir fóru að breyta forminu með tilfæringum kom snilldin í ljós. eins líka hvernig notaðir voru einfaldir hlutir til að túlka hugmyndir, jafnvel persónur. T.d. föt og hvítar kúlur. Handritið var líka skemmtilegt. Gaman að sjá hvernig Hrefna tengdi persónurnar við bingó á margvíslegan og frumlegan hátt. Leikurinn var þéttur og fágaður. Gummi, Júlía, Jenný, Víðir, Erla og Frosti hurfu og aðeins persónurnar í verkinu stóðu uppi á sviði allan tíman.
Í öllu þessu góða, þá týndist sagan. Það var efitt að fylgjast með öllum þessum persónum og svo líka þegar leikararnir brugðu sér í annað gerfi öðru hvoru þá varð það ennþá flóknara. það voru kaflar sem ég vissi ekki hver var hvað og hvaðan þau komu. ef þetta hefði verið gamanleikrit, þá hefði það kannski ekki skipt svo miklu máli, en hérna fannst mér hana vanta. Kannski voru persónurnar einfaldlega of margar, eða að aukapersónur höfðu of mikið vægi til þess að sagan kæmi í ljós. Hvað var Hrefna (leikstjórinn) að reyna að segja mér? Það sem stóð uppúr var saga Nönnu. Hún vildi einfaldlega spila bingó. það var eitthvað svo einfalt og skrýtið.
En ég heillaðist samt af sýningunni. Öfundaði hina leikarana af hæfni þeirra, og að hafa fengið að vera með. ég hefði alveg geta setið hálftíma lengur, áferðin var eitthvað svo heillandi, hefði ekki viljað missa af þessu.
Það er hægt að sjá sýningartímana á heimasíðu leikfélags kópavogs , þetta lítur út fyrir að vera síðasta verkið sem sett er upp í hjáleigunni, ég hvet alla til þess að mæta.
Ormar hafa fimm hjörtu. Þessi litlu slímugu kvikindi sem gera ekkert annað en að borða mold og drullu hafa fimm hjörtu. þeir hljóta bara að vera mjög tilfinningaríkar skepnur. En ormar geta ekki grátið. þessvegna skríða þeir upp á gangstéttina í rigningu. þegar regndroparnir falla á iðandi líkama þeirra, þá geta þeir ýmindað sér að þetta séu tár. sumir ormar deyja á stéttinni. Ormar fórna stundum lífi sínu til þess að geta grátið.
Ormar eru hér með rómantískustu skepnur sem ég veit um.
ég fór í vinnuna í dag. í strætó. rigningin leit út eins og hvítu blóðkornin á framrúðunni. veit ekki af hverju, það var bara þannig. hinar rúðurnar voru skítugar. ég var þreyttur. rúðuþurrkurnar voru stórar.
skipti um strætó.
um leið sá ég strákpatta sem virtist hafa gífurlegan áhuga á andlitum. hann kallaði í það minnsta "feis! feeeeis! feeeeis mar!!" á aðra hlaupandi pattara. kannski var þetta nýtt orð sem hann lærði. mig grunar samt að þetta hafi frekar verið djúpar félagslegar tengingar sem aðeins klúbbmeðlimir hafa einhvern skilning á.
í þessum strætó voru öll andlitin tóm. ég gat vel ímyndað mér að þessi leið bæri mann á vit örlaga sinna. þeim yrði öllum sturtað í sjóinn og látið fljóta út í sólsetrið. en líkast til voru augu þeirra svona sljó einfaldlega af því þau voru þreitt á leið heim til sín, eftir erfiðan vinnudag. eflaust var andlitið mitt alveg eins.
á síðasta spölnum úr strætó inn í raunveruleikann sá ég konu eða mann með Hagkaup og bjór í poka. Hagkaupið var sosum ekkert spes, en ég fór að hugsa soldið um bjórinn, fannst hann vera merkilegur svona í Hagkaup, eiginlega út úr kú. hvernig komst hann þangað?
svo opnaði ég útidyrahurðina og mitt ljúfa líf byrjaði aftur að tifa. sætust gaf mér knús og anginn sagði mér sögur af deginum sínum. verð að viðurkenna að það hljómaði svolítið skemmtilegra en hvítu blóðkornin mín.
Hálf étin brauðsneið með marmelaði og osti situr þæg á diski og bíður örlaga sinna. Kámugir fingur fanga glas af mjólk og vandlega hella hvítum vökvanum upp í ginið. Svo er osturinn varlega tekinn af brauðinu og sætt marmelaði sleikt af með andlitinu. Því næst er þakkað fyrir sig og þvertekið fyrir að þurfa að þvo sér um hendurnar, sem leiðir af sér kapphlaup að sófanum. Hetjuleg viðbrögð pabbans koma í veg fyrir fingraför á pullurnar. En samt er ekki komist hjá refsingu, kítl sem örvar hláturtaugarnar þvílíkt að fljótlega verður að biðjast vægðar svo að manni verði sleppt. En það er til þess eins að leikurinn geti endurtekið sig.
Allt, allt of snemma er farið að minnast á háttartíma. Þá er fóturinn sko settur niður og barist gegn því óréttlæti að þurfa að fara að sofa. En eftir örlitla samninga, sem innifela nokkur nei og eitt já, er ákveðið að ein bók skuli vera lesin eftir tannburstun og fataskipti.
Og svo loksins, eftir bókalestur, vatnssopa, klósettferð, ferð inn í stofu í engum sérstökum tilgangi, knús, koss og yfirbreiðslu, þá sofnar anginn litli, svo nýr heimur geti byrjað aftur, á morgun.
Ég fann þetta pár á blaði í tiltekt í dag. ég skrifaði þetta líkast til fyrir 2-3 árum síðan. langaði bara að deila.
