20. febrúar 2007 klukkan 16:45
eldavélin mín dó um daginn. Hún stundi fyrst, fretaði eldingu, og dó svo. horfði á þetta gerast. frekar merkilegt. núna er hún bara þarna. svona þegar maður spáir í því, þá þegar hún hefur ekkert notagildi í eldhúsinu, þá er hún ekkert sérstaklega vel útlítandi. er eiginlega bara ljót. svona svolítið eins og tom waits ef hann kynni ekki að syngja. sumir vilja reyndar meina að hann geri það ekkert sérstaklega vel hvort eð er.
en ef hann færi bara upp á svið bankaði í míkrafóninn og segði "fyrirgefiði, sá sem á bláa toyotu með númeraplötunni BL223, er beðinn um að tala við þau í afgreiðsunni". Svo myndi hann bara standa þarna, bíðandi eftir að eigandi BL223 myndi hundskast í afgreiðsuna, ljótur og leiðinlegur. Þá myndi ég hugsa til hans akkurat eins og ég hugsa til eldavélarinnar minnar. í stuttu máli, þá tekur hún bara pláss núna.
á einhver eldavél sem hitnar öðru hvoru og þarf nýtt heimili?
kv,
Hörður.
Hörður S. Dan.
14. febrúar 2007 klukkan 10:51
ég sá einu sinni áhugaverða stuttmynd (bresk minnir mig). gjaldmiðillinn var lífið sjálft. þú keyptir sumsé með árum og dögum. ef þú græddir eitthvað, þá var það talið í árum og þú lifðir lengur, ef þú varst búinn með gjaldmiðilinn, þá bara dóstu. það er langt síðan ég sá þessa mynd og hún situr enn í minningunni. fjallaði aðalega um gaur sem bauðst að verða ódauðlegur. gat sumsé komist í mjög arðbær viðskipti. það gerðist ýmislegt á leiðinni sko. hann t.d. sá systur sína deyja í fjárhættuspili. hún bara tapaði öllu í einu. svo gat hann ekki bjargað mömmu sinni, sem þurfti að borga húsaleigu og átti ekki fyrir henni.
ég er mjöööög feginn því að þetta sé ekki hin íslenski gjaldmiðill, þá væri íslenska þjóðin útdauð.
Hörður S. Dan.
10. febrúar 2007 klukkan 11:48
Þegar ég labba, þá horfi ég oftast upp. Af því að þegar ég horfi niður, þá reyni ég ósjálfrátt að stíga ekki á strik. og þá labba ég skringilega og fólk fer að halda að ég sé skrýtinn.
ég held allavega að enginn sé að hugsa um hvort ég hafi stigið á strik.
kannski ég ætti að prófa að stíga bara á strik. stappa á þeim eins og pöddur og orma. nú eða að hætta að labba. já það er best. ég saga bara af mér fæturna og geng hér eftir á höndum.
það samt skilur mig eftir með strikavandamálið.
oh, bara að það væru engin strik í heiminum.
Hörður S. Dan.
06. febrúar 2007 klukkan 17:04
Ég var í rómó hugleiðingum í gærkvöldi. faldi draslið heima, vaskaði upp, kveikti á kertum, setti seiðandi tónlist á fóninn og slökkti ljósinn. Þá hringdi kærastan og sagðist vera á leiðinni. Þarna í kertaljósinu, bíðandi eftir dömunni, svo við gætum nú farið að ræði dýpt augna hennar og dulúð sálar hennar, þá datt mér í hug að það væri sterkur leikur að raka sig. Svo ég fór inn á bað og rakaði af mér nefbroddinn rétt áður en hún barði að dyrum.
það fyrsta sem hún sá sumsé var blóðugur klósettpappír á nefinu á mér. Hún hló og hló. tók ekkert eftir kertunum og uppvaskinu. við eyddum næsta hálftíma í að koma í veg fyrir að mér myndi nú ekki blæða út. lítið talað um dulúð og dýpt.
ég þarf varla að taka það fram að ég sé hættur að raka mig hér eftir. ég ætla í það minnst að bíða þar til nýtt nef vaxi á mig.
Hörður S. Dan.
03. febrúar 2007 klukkan 03:03
Ég fékk lóð í afmælisgjöf. Kærastan gaf mér þau. ásetningur hennar hefur eflaust verið góður, en maður spyr sig.
allavega, núna stilli ég mér upp fyrir framan hana öðru hvoru og þykist vera sterkur, bið til æðri máttarvalda að prump komi hvergi við sögu. þá myndi hún aldrei hætta að hlæja. svo sleppa setningar eins og "sjáðu hvað ég er sterkur?" út fyrir mínar varir öðru hvoru. enda hef ég aðdáendur. sonur minn er allavega ennþá sannfærður um getu mína á prumpi- ég meina pumpisviðinu. veit samt ekki hvort 5 ára peyjar séu dómbærir á það...
ég er í það minnsta sterkari en hann.
kærastan hrósar mér líka, en ég er hræddur um að hún hafi einfaldlega blindast af fegurð augna minna og hugsanna, sé þessvegna ekki dómbær á þetta heldur. erfitt að vera stórkostlegi ég.
kv,
Hörður S. Dan.
Hörður S. Dan.
01. febrúar 2007 klukkan 16:02
Ég sit og sjitt hvað ég er svangur. fékk mér kaffi. það er sniðugt þegar maður er með hungurverki. stundum gerist eitthvað óþægilega skrýtið í maganum þegar maður nauðgar honum svona.
oh, hættur að hugsa í smá stund...
kannski er það bara þetta sem þarf til að hreinsa hugann.
hvert fór eiginlega seríósið sem ég át í morgun?
bíddu, ég þarf að kúka... þá vitum við það.
ég fékk frumlega hugmynd að leikriti. mér allavega finnst hún frábær. samt, það er ekki auðvelt að vera frumlegur í nútíma samfélagi. það er eiginlega hálf ómögulegt. ég er samt feginn að búa á íslandi. það gerir það að verkum að sumt á eftir að finna upp... samt ekki. ég fékk sumsé bara hugmynd að leikriti. sjáum hvað setur.
ég ætla auðvitað ekki að segja neinum. ætla að fara í púbukennt ástand og vaxa og dafna. skríða svo úr þröngum vistverum mínum sem fallegt fiðrildi og flögra um himininn, öskrandi "sjáiði mig!". vera svo veiddur af einhverjum tækifærisinnanum, því ég verð fyrsta og eina fiðrildið í heiminum sem kann að öskra. hann mun setja litla hlekki á mig og láta mig grenja í búri. tekur 5.000 krónur fyrir. litirnir á vængjunum munu dofna og grána. raunir mínar verða innblástur fyrir lög, sem ég mun svo syngja í búrinu mínu. þetta verður til þess að tækifærisinninn tekur 10.000 krónur fyrir áhorfið, fjölgar sýningum í 16 á dag. þetta verður til þess að ég missi röddina. raddlaust fiðrildi er bara venjulegt fiðrildi, svo hann setur mig í kassa og hendir mér upp í hillu. þar hitti ég alíslenskan kakkalakka.
"hurðu, heitir þú ekki hörður?" segir hann.
"jú" segi ég.
"varst þú ekki að semja eitthvað leikrit?"
"jú."
"og hvað? hvernig gekk."
"ég breyttist bara í eitthvað helvítis fiðrildi."
"hvah, enga neikvæðni, fiðrildi eru flott. sjáðu bara mig, ekki er ég að kvarta þó ég sé kakkalakki?"
"æ éttu skít"
"sko það er akkurat það sem er oftast á matseðlinum, en núna sýnist mér ég fá safaríkt fiðrildi svona til tilbreytinga." segir kakkalakkinn og étur mig.
af því að ég er fokk svangur.
fékk mér annan kaffi.
mér er ekki viðbjargandi.
Hörður S. Dan.
